Rootstime.be

Als je op je cv kan zetten dat je in 2008 in Buddy Guy’s ‘Legends’ als gastgitarist meespeelde met niemand minder dan Tail Dragger, dan heb je al heel wat bereikt qua prestige en waardering. Twee van die Live-opnames, destijds in Chicago, komen al meteen op zijn cd ‘Human Ways’ als bonustracks terecht. Verder zingt Tail Dragger aka James Yancy Jones op nog twee nummers mee, dewelke Peter bij hem thuis opnam. Als referentie kan dit tellen. De Nederlander Peter Struijk uit Gouda voelde zich reeds lang tot de Chicago- en Deltablues aangetrokken. Bij een toevallige ontmoeting in Chicago enkele jaren terug klikte het dermate met harmonicaspeler Hammie Van Hall en basgitarist Robert Fossen dat zij zich onmiddellijk aaneensloten als partners in crime, Peter’s eigen woorden. De liefde voor de blues kwam niet vanzelf. Zoals vaak gebeurt was er eerst de omweg van een rockbandje gevolgd door een periode van ontmoediging. De muziek en meer in het bijzonder bluesmuziek hielp hem om uit de impasse te geraken.
Het prachtige instrumentale ‘Guitar Soul’ met resonerende gitaar, door hemzelf geschreven, is een goed voorbeeld van hoe intens blues kan beleefd worden. Het lijkt of hij de geest van Blind Willie Johnson probeert op te roepen. Behalve dit nummer schreef Peter nog drie andere nummers. Ook de titeltrack ‘Human Ways’ zingt Peter gevoelvol met een stem die aan Hans Theessink herinnert. En Robert Fossen’s soulvolle stem geeft aan Ray Charles’ ‘Sinner’s Prayer’ een soortgelijke gelaagdheid.
Ook Little Boogie Boy zingt één nummer evenals Tail Dragger, die met hese stem eigen nummers vertolkt zoals ‘Come Back Home’ en uiteraard ook de twee Bonus tracks. Het mooiste komt echter van Son House. Wanneer Peter ‘Special Rider’ vertolkt hoor je zijn toewijding om aan deze eerlijke blues zijn eigen stem te hechten. Andere invloeden komen van Lightnin’ Hopkins, Elmore James en Fred McDowell.
Dit album komt allerminst als een debuut over. Integendeel, je zou denken dat Peter en alle bandleden al decennia lang met elkaar optrokken en samen donkere en vreugdevolle tijden deelden. Vooral het meeslepend gitaarspel met Resonator voert je terug in de tijd toen bluesartiesten erin slaagden hun dromen en pijn gestalte te geven in de taal van rauwe ongepolijste blues.
Marcie


Rootstime.be

Bluesmagazine.nl

Eerlijk en oprechte B-L-U-E-S zou Son House zeggen, hoe Blues gespeeld en gezongen moet worden.
Een stel Nederlandse Blues pioniers die hun geluk zochten in de U.S.A. en op zoek gingen naar de Blues, en elkaar bij toeval treffen.
Peter Struijk kwam in 2006 Hammie van Hall, en Robert Fossen tegen die de zelfde passie deelde.
Allen een zwak hart hebben voor de Delta Blues en Chicago underground Blues.
Eindelijk weer eens een Cd die terug gaat naar de oervorm van de Blues, niets harde gitaar solo`s, of extreme lange solo`s.
Maar gewoon gedurfd en eerlijk instrumental en vocal Blues in ere vertolken op een cd.
Met de Nederlandse Blues muzikanten die alle geraakt zijn na het spontane mee werken en spelen van Mister Tail Dragger en z`n manier van het instant houden van de Blues die Mister Dragger nog steeds op zijn manier doet.
Dat Mister Tail Dragger daar in tegen ook geraakt is aan de Nederlanders die zoveel interesse hebben in de Delta Blues blijkt wel aan de opnames die Mister Tail Dragger mee speelt en zingt op deze Cd.
De Cd bevat een aantal gecoverde songs van o.a. : Ray Charles- Sinner`s Prayer, Fred McDowell – You Got To Move, Muddy Waters – Can`t Be Satisfied, Son House – Special Rider, Magic Slim – Gravel Road, Sonny Boy Williamson II – Don`t Start Me Talkin`, maar daar weten de kenners alles van.
Maar ook eigen geschreven nummer zoals: Human Ways, Mean Mean Thing, Highway Man en een Guitar solo als eerbetoon aan een Nederlandse bluesgitarist waar een tragisch verhaal aan vast zit.
Maar surf ook eens op YouTube, en druk Robbert Fossen in en U ziet recente live opnames samen met Tail Dragger.
Terug naar de Cd, deze bevat ook nog twee bonus tracks die spontaan op genomen zijn Live at Buddy Guy’s Legends in 2008 waar Peter Struijk samen speelden met Tail Dragger.
Deze enige twee tracks die opgehelderd zijn, omdat de opnames iets minder van kwaliteit zijn.
Daar in tegen zijn de tracks van het album allemaal spontaan in één keer opgenomen in een Home Studio en dat geeft nog een dimensie en sfeer aan deze fantastische Cd.
De instrumenten en zang komen als waar recht uit de speakers en je wordt mee genomen in het geheel.

(Arie Taal) Bluesmagazine.nl

Bluesville.be

Peter Struijk heeft een cd op de markt gegooid…..en wat voor een !
Als je ene Tail Dragger kan overtuigen om mee te werken/zingen dan moet je van goeden huize zijn.  Ze ontmoetten elkaar zowat drie jaar geleden en uit die ontmoeting is een hechte vriendschap en wederzijds respect gegroeid.
Voeg daarbij nog de medewerking van o.a. Robert Fossen en Hammie van Hall en je weet waar je je mag aan verwachten.  Dit is Delta Blues van het allerhoogste niveau !
Peter Struijk begon in een verleden wat aarzelend met de groep Bluemood maar gaf toen ook al een bewijs van zijn talent als gitaarspeler en songwriter...
Ook op Human Ways misstaan zijn zelfgeschreven nummers absoluut niet tussen de covers van Fred Mc Dowell, Muddy Waters, Son House, Magic Slim en andere grootheden… Dit is een gedurfde cd: niks van harde of lange gitaarsolo’s, gewoon de blues spelen zoals ze in haar oervorm ontstond, zo puur , zo eerlijk…Zoals de Blues eigenlijk moet gebracht worden !
Liefhebbers van dit soort heerlijk, rauwe blues schaffen zich zo snel mogelijk dit schijfje aan, je wordt extra beloond met twee bonus tracks die “live” werden opgenomen in de..heu…legendarische “Buddy Guy’s Legend” waar Struijk samenspeelde met Tail Dragger… Een voorproefje kan je hier ook van terugvinden onder vorm van een videoclip op zijn myspace pagina..
Dit is mooi werk, het zal een straffe moeten zijn die in de lage landen nog een even goede blues cd op de markt zal brengen !
Maar, tegelijkertijd heeft Peter Struijk, die trouwens de cd ook zelf produceerde,  de lat voor zichzelf heel hoog heeft gelegd en doet  hij ons reikhalzend uitkijken naar een opvolger voor dit fantastisch album ! In afwachting zullen wij alvast deze cd nog dikwijls op onze draaitafel leggen. “Een zekerheid voor de eindejaarslijstjes ?”  Yes Sir !
Warm aanbevolen !!

Luc Meert (Bluesville)

 

Thebluesman.nl

Door: Ton Kok
Peter Struijk is een nieuwe naam aan het nationale bluesfirmament. Met ‘Human Ways’ levert hij een degelijke debuut CD af.
De link met Chicago wordt meerdere malen gelegd: zo ontmoette hij daar enkele jaren terug Hammie van Hall en Robbert Fossen, twee Nederlandse bluesveteranen, gelijkgestemden met wie hij bevriend raakte.
Vorig jaar speelde hij in Buddy Guy’s Legends met de band van James Yancy Jones, beter bekend als Taildragger. Bovendien wist hij deze in de Windy City gevestigde bluesman te strikken voor een gastrol op deze schijf.
Toch is het niet primair Chicago blues wat Struijk ten gehore brengt, maar eerder Delta Blues.
Nu zijn er in Nederland wel meer bluesmuzikanten, die deze vorm van de blues spelen, maar slechts mondjesmaat wordt het uitgebracht op CD. Daarom alleen al is dit een welkome uitgave, die deze stijl wellicht weer wat meer onder de aandacht kan brengen.
Er staan twaalf studionummers op deze plaat, waarvan vier van de hand van Peter Struijk en twee van Taildragger. De overige nummers zijn bekende en minder bekende covers.
Voor de wat oudere bluesliefhebber is er niet echt iets nieuws onder de zon, maar voor een wat jongere generatie, die is opgegroeid met blues/rock valt er wel veel fraais op te ontdekken en ook voor ondergetekende, die in de eerste categorie valt, is het een aangename plaat om naar te luisteren.
De meeste nummers worden als duo gespeeld, meestal Peter Struijk op gitaar en zang en Hammie van Hall op harmonica. Maar ook routiniers als Robbert Fossen, Hein ‘Little Boogie Boy’ Meijer en Taildragger, evenals wat minder bekende namen en Dihl Bennink, Peter van Zon en Willem van Kempen dragen hun steentje bij. Vooral de stem van Fossen, hier vocaal te horen in Lowell Fulson’s ‘Sinner’s Prayer’ blijft me altijd positief verrassen.
Peter Struijk laat horen dat hij de akoestische- en resonatorgitaar goed onder de knie heeft en in het instrumentale ‘Guitar Soul’ komt hij qua sfeer aardig in de buurt van Blind Willie Johnson’s ‘Dark Was The Night, Cold Was The Ground’.
Buiten de twaalf studio nummers staan er als bonus nog twee live in Buddy Guy’s Legends opgenomen nummers met Taildragger en zijn band. De nummers wijken nogal af van het overige materiaal, maar op een dergelijk jonge leeftijd met een dergelijke band op deze locatie te kunnen spelen is iets om zondermeer trots op te zijn en het vastleggen op CD waard.
Het enige wat ik verder nog kwijt wil is dat het allemaal nogal ingetogen klinkt en van mij mag het hier en daar wat feller mag. Maar laten we niet zeuren, het is een mooi debuut en we gaan ongetwijfeld meer horen van deze man.


Thebluesman.nl

Bluesbreeker.nl

TNT post heeft me rond de feestdagen een mooi cadeautje gebracht. “Human Ways” het debuut album van gitarist/zanger Peter Struijk.  Veertien prachtig uitgevoerde songs, in de traditie van de Chicago Delta Blues,  opgedeeld in eigen werk en covers van o.a.: Muddy Waters, Morris Holt en Taildragger.  Laatstgenoemde neemt op dit album overigens op vier nummers actief deel. Dat doen ook Little Boogie Boy en Robbert Fossen op enkele nummers.

Peter Struijk heeft zich laten beïnvloeden door grootheden als Elmore James, Son House en Jimmy Reed. En dat is vooral in zijn eigen werk goed te horen, zoals op de titeltrack waarbij hij met een scheef oog naar Elmore James heeft gekeken. Wij maken hier kennis met zijn voortreffelijke slide, zijn warme indringende bluesstem maar ook met het harpspel van Robert Fossen. Overigens kunnen we op meer songs van zijn slidewerk genieten zonder dat het overheerst of eentonig wordt. Dit album is veelzijdig en rijk gevarieerd mede ook door toedoen van de gastmuzikanten die hierop deelnemen.  Hierbij mag ik Hammie van Hall op de harp niet vergeten, hij neemt op het merendeel van de songs de bluesharp voor zijn rekening.
Zijn uitvoering van Muddy Waters’ ‘Can’t Be Statisfied’ getuigt van grote klasse die je gerust naast het orgineel kan leggen. Hij zingt met een bezieling zoals Muddy het in zijn hoogtijdagen ook deed. Of zoals Peter het zelf zegt ‘Blues is a feelin’, iets dat in elk nummer op “Human Ways” voelbaar is.
Een nummer dat er voor mijn idee uitspringt is ‘Guitar Soul’ een vrij kort instrumentaal nummer, zonder zang toch een bluesnummer met een traditionele achtergrond.
Rice Miller’s ‘Don’t Start Me Talkin’ en Traildraggers’ ‘My Head Is Bald’, een live-registratie, sluiten als bonustracks dit album af.

Voor dit album heeft Peter Struijk niet de minste muzikanten weten te strikken die samen met hem dit voortreffelijke album hebben volgespeeld. Samen met hen is dit een uitstekend solo debuut van Peter Struijk geworden. Maar mede door de kwaliteiten van hem is het ook mogelijk om muzikanten met naam voor je project te strikken.

 

Bluesbreeker.nl

Backtotheroots.be

Een debuut-cd met Chicago- en Deltablues van Hollandse bodem met niemand minder dan de Amerikaan James Yancy Jones alias Tail Dragger erbij moet een grote wens geweest zijn van Peter Struijk. De ideale droom is uitgekomen, want op zijn cd 'Human Ways' zijn de heren samen te horen. Twee keer thuis bij Peter Struijk en twee keer live in 'Buddy Guy's Legends'.

Dan moet je toch als tot nu toe onbekend bluesmuzikant, wat in je mars hebben om met zo iemand te mogen musiceren. In september 2006 leren zij elkaar kennen in Chicago. James Yancy Jones is duidelijk onder de indruk van de Nederlander zijn spel. “He's a great guitar player and I enjoy his playing and I hope he have succes with this cd”, schrijft de doorgewinterde bluesman op de cd-hoes. En alsof het niet genoeg is toert Tail Dragger in juli met hem in Zweden.
Maar je bent er niet alleen met alle lof van een groot bluesman. Veertien nummers telt de cd. Ze zijn allemaal zorgvuldig uitgezocht door Peter Struijk zelf. Vier songs zijn van eigen hand, waaronder het titelnummer. Gitaar, slide, harmonica combineert hij met zijn donkere stem, dit doet denken aan het virtuoze spel van zijn landgenoot Hans Theessink. Prachtig gedaan, net als de covers. Fred McDowel's 'You Got To Move' is in een top uitvoering te horen. Met dit debuut streelt Peter Struijk onze oren. Wat een aanwinst. Gelijk heeft Tail Dragger.
Willem Croese - Gepubliceerd Back To The Roots

Backtotheroots.be

Chicago Blues Guide

If you love raw, stripped down, traditional Chicago blues then you’ll love Human Ways, a new CD produced by Dutch slide player Peter Struijk. Tales of love, betrayal and redemption in 4/4 time, set to the wail of slide guitar and the moan of blues harp, populate this 14-track CD.

It features both studio and live tracks. Hauntingly spare acoustic arrangements sit comfortably with whiskey soaked 12- bar, full band tracks. The live cuts evoke the steamy, intimacy of a tiny West Side dive complete with audience banter and the clinking of glasses. You can almost feel the body heat!

Peter wrote four tracks including the title cut, “Human Ways”. His muse is the wrong-doin’ woman that drives him down the highway with a guitar on his back. The others are chestnuts from the books of Rice Miller, James Yancy Jones (a.k.a. Tail Dragger), Fred McDowell and McKinley Morganfield among others.

Peter’s voice is as compelling as his slide playing. A surprisingly deep baritone, rich with emotion, the singing is untainted by the accent that spoils some European bluesmen’s attempt at sounding authentic. The vocal chair is filled on four other tracks by Delmark recording artist Tail Dragger who performs his signature “My Head Is Bald” with freshness and urgency. Tail Dragger’s casual banter with the audience adds an endearing quality, enhancing the intimate live feel of the disc.

You may wonder what a review of a CD by a Dutch artist is doing in a magazine dedicated to Chicago Blues. It’s complicated. Three years ago, I was touring Europe with the Blues Crowns; we were playing the Kwandame Blues Fest in Holland. I was relaxing backstage when a young, longhaired guy came over and started talking to me about the Chicago Blues scene. He said he played slide guitar, that he was friends with Tail Dragger and was coming over to do some gigs with him. I gave him my card and said call me. And he did.

Back in Chicago, my husband Carl and I sat down in our living room with Peter Struijk. We proceeded to play guitars for the next three hours. Peter’s natural grace with the slide was so impressive that I had to ask him where it came from: How does a twenty- something Dutch guy get that kind of feel?

Peter said “I get a lot of pointers from my friend Tail Dragger. He likes it traditional; if you don’t do it right he’ll tell you.” I had to meet this guy myself, so we went over to Tail Dragger’s house and sat down to talk to him. I’d only heard of Tail Dragger by reputation at that point. He was the Howlin’ Wolf protégé that was infamous for shooting Boston Blackie dead over a money dispute and landing in jail. He had a reputation for hard drinking and harder living and I was a little afraid of him to be honest. That conversation led to us doing a three hour interview in which Tail Dragger told me many juicy stories from his true blues life, which will be related to you my next Chicago Blues Guide column. Stay tuned…

By Liz Mandeville "Chicago Blues Guide"

Blues Revue

Guitarist Peter Struijk delivers lowdown blues that look back to a time of rough edges and raw emotions. The music on his Human Ways is split evenly between acoustic guitar-harmonica duets, where originals like "Mean, mean thing" and "Highway man" sounds just fine in the company of Son House's "Special Rider", and spare, amplified presentations of such blues as Magic Slim's "Gravel Road" and Ray Charles "Sinner's prayer". Chicagos Tail Dragger sing four songs, including "Come back home" and his signature "My head is bald". Two were recorded live with his band at Buddy Guy's Legends Club, with Struijk sitting in, and two in the studio. On other songs, Struijk shows a fine, craggy singing voice. A terrific set. Tom Hyslop Blues Revue

Blues Forum

Hoe krijgt deze in Den Haag opgegroeide jongeman het voor elkaar om je na enkele akkoorden al het gevoel te geven dat je ergens op een veranda in de Mississippi Delta zit? Resonator, bluesharp, rauwe stem, 12 maten, de juiste vrienden. Eigen nummers afgewisseld met goed uitgekozen covers... vergeet ik nog iets? oja... een portie talent natuurlijk.

Het openingsnummer “Human Ways”, een eigen compositie van Peter, legt de lat gelijk hoog. Het klinkt vertrouwd, maar toch origineel. Gitaar, bluesharp, de juiste sfeer is gezet. Aan Fred McDowel’s “You got to move”, minimalistisch gebracht, maak ik geen woorden vuil. Aan dit nummer heeft iedere mondharmonicaspeler goede herinneringen.

Dan de diep donkere bluesharpsound van Robert Fossen in het uitgesponnen Sinner’s Prayer. De heren hebben aan een paar tonen genoeg om een brok emotie over te brengen. Hammie van Hall hypnotiseert de luisteraar door zijn licks steeds te herhalen in  “Come Back Home”.  Een juweeltje van pure eenvoud.

“Mean mean Thing” klinkt wederom geweldig. De bluesharp van Hammie huilt rond de sombere stem van Peter. De drang om zelf mee te jammen wordt steeds groter. Wat mij betreft een hoogtepunt van deze schijf. Op “Gravel Road”, strijden 2 gitaren subtiel om de aandacht van de luisteraar. Boeiend.

Tail Dragger zingt zijn “Highway 57 Bound” op onnavolgbare wijze, zoals alleen katoenplukkers dat kunnen (inclusief verwaarloosd gebit, althans zo klinkt het). Met Son House’ “Special Rider” laten de heren horen hoe onverwoestbaar en tijdloos dit nummer is. Het concept lijkt simpel. De uitvoering is uniek.

Vervolgens komen “Highway Man”, “Can‘t be Satisfied” (Muddy Waters) en het vrolijke “Cakewalk Band” voorbij. Ik ben op zoek naar een moment van onachtzaamheid, een kritische opmerking, maar ik kan niets vinden. Er is aan deze nummers stuk voor stuk niets af te dingen. Het subtiele instrumentale “Guitar Soul” zou een mooie afsluiter van deze plaat zijn...
...maar als uitsmijter wordt de luisteraar getrakteerd op 2 nummers die opgenomen zijn in the one and only Buddy Guy Legend: “Don‘t Start Me Talkin” (Sonny Boy Williamson II) en “My Head Is Bald” (Tail Dragger). Deze opnames zijn qua geluid iets minder, maar wat een sfeer brengt Tail Dragger en wat een harpsolo’s legt Eugene Halton hier neer.
Conclusie: deze cd is niet voor mensen die bij het 3e slowbluesje onrustig op hun stoel beginnen te schuiven. Verwacht geen muzikale krachtpatserij. Maar voor liefhebbers van akoestische deltablues kent deze CD alleen maar hoogtepunten. “Alle 14 even goed” stond er vroeger op mijn Arcade verzamel elpee, maar pas nu vind ik het schijfje waar deze titel echt op van toepassing is.

Jefferson

Peter Struijk is a Dutch guy I met last summer in connection with the Tail Draggers tour. He turns out to be a very talented young man who's fluid in most blues styles where the traditional Chicago blues works great with the fine old
country blues with the use of acoustic instruments..

Most of the disc offers the acoustic style. But the disc is very nicely varied, where we served both live and studio recordings. A nice bonus we also get through four songs with Tail Dragger.

Most of the material taken from other artists, but Peter also shows what a great songwriter he is with four songs that are convincing. He sings with a deep baritone with smooth fine guitar playing, especially when he uses his dobro. In the band you'll find great players from Holland like Robbert Fossen and Little Boy Boogie, both on vocals.

If you search for a disc that has its origin in real genuine blues and not the hard and endless solos that characterize the music, this is a disc for you. A name to remember.